Bambi – „B”

2026-11-07 • Witek Bartula

Był rok 2023, gdy Bambi wydała swój pierwszy hit spod ramienia Young Leosi o nazwie „IRL”. Pomyślałem wtedy: „To już przegięcie pały, nikt chyba na poważnie tego nie potraktuje”.

Ten przesłodzony do granic możliwości, pseudo-hyperpopowy singiel brzmiał jak industry plant albo co najmniej spin-off świata Leosi, która po rozstaniu z Żabsonem zaczęła tworzyć swoje własne imperium. Nie nazwałbym tego guilty pleasure, ale to uniwersum zawsze mnie ciekawiło i wydawało mi się najciekawsze ze wszystkich influencersko-rapowych światów.

Potem nastał rok 2024, gdy Bambi wydała debiut, a mnie — zniechęconego — wezwał dziennikarski obowiązek, by sprawdzić „In Real Life” i dać jej szansę. Kiedy z głośników poleciało otwierające „intro.mp3”, niemal spadłem z fotela. Do dziś zmiana flow, bitu i atmosfery w okolicach 1:15 robi na mnie mocne wrażenie. Wtedy też poczułem, że dla tej dziewczyny jest jakaś nadzieja, że ataki na jej warsztat raperski są chyba bezpodstawne, a oryginalnością może nas jeszcze zachwycić. Tamten album był oczywiście zrobiony mocno pod Leosię i w dużym stopniu stanowił jej kopię. Dopiero późniejszy „Trap or Die” przyznał Bambi wizerunkową i stylistyczną autonomię. Jednak stuprocentową indywidualność zyskała dopiero po rozstaniu ze swoją bestie, a cała sprawa do dziś owiana jest tajemnicą. Nie ma co się nad tym rozwodzić — muszą nam wystarczyć teksty z nowej płyty typu: „Uważaj, komu ufasz, bo ci wyparuje milion”.

Rozstanie z Leosią było pewnie wydarzeniem przesądzającym o wszystkim, co widzimy dziś. Pierwszym singlem, który, o dziwo, nie trafił na płytę, było „WIDZIAŁAM JUŻ WSZYSTKO”. Utwór, oprawiony przepięknym teledyskiem, wywrócił wszystkie wcześniejsze dokonania Bambi, jej charakterystykę i wizerunek do góry nogami. Jest nastoletnio, lecz zarazem dojrzale. Każdy następny singiel w większym lub mniejszym stopniu utwierdzał mnie w przekonaniu, że poziom muzyczny będzie potężny, a poprzez cały ten background story i zmianę wizerunkową możemy mieć do czynienia z narodzinami artystki, która rozstawi mainstream po kątach. Słuchając singla „let it b”, za każdym razem miałem ciary, a szczerość i emocjonalność tekstów wryła mi się głęboko do wnętrza.

„B” charakteryzują dwie oczywiste oczywistości: produkcja stojąca na światowym poziomie oraz rap, który na dobre zamknie mordy malkontentom zaklinającym rzeczywistość.

Serio, niejedna raperzyna z salonów mogłaby się uczyć rapować jak Bambi. Problem polega na tym, że w obu tych przypadkach Bambi nie musiała mi już nic udowadniać, a ja oczekiwałem, że pójdzie jeszcze krok dalej w stronę nieoczywistych rozwiązań. No ale spoko, rozumiem — nie od razu Rzym zbudowano i 10/10 nie będzie. W ostatecznym rozrachunku album „B” nie wnosi przełomu, ale stawia kolejny krok na drodze do czegoś większego.

Sama kompozycja utworów bywa niejednoznaczna, a bity można podzielić na dwie grupy. Jest tu sporo ambitnej elektroniki balansującej między alternatywą a mainstreamem, kojarzącej się nieco z 2-stepem czy wczesnym Moderatem. Z drugiej strony mamy produkcje bliższe tradycyjnemu trapowi, a wszystko to jest zalane smyczkami. O ile z początku miałem poczucie zaskoczenia, o tyle po trzecim odsłuchu albumu widzę już jego konstrukcję i uderzają mnie powtarzalne, stopujące całość bridge’e, które zawsze są melancholijne i działają na tej samej zasadzie. Można było trochę bardziej pokombinować, ale wciąż — to wszystko brzmi bardzo dobrze, spełnia swoją rolę i nie zniechęca przed kolejnym odtworzeniem.

To, co mnie na pewno zaskoczyło i na co zacząłem mocno zwracać uwagę, to teksty.

W szczególności storytelling jest na tyle wciągający, że czuję się jak świadek tych wydarzeń. Dodatkowo Bambi nie mówi wielu rzeczy wprost, lecz pozostawia je w domyśle, co pobudza wyobraźnię. Co za tym idzie, piosenki są świetnie zrealizowane pod względem rozmieszczania emocji. Oznacza to, że dane słowa wyśpiewane w konkretnym momencie spajają się z warstwą instrumentalną. Gdy ma być buńczucznie, Bambi podnosi głos, robiąc to na swój charakterystyczny sposób pod trapowy bit, czego przykładem jest „FASHION WEEK”. Porównajcie sobie to z tym, co dzieje się na zwrotkach w „LET IT B”, gdzie z wkurwionym stoicyzmem wylicza, jakie ciosy dostała w tej branży, a potem odpalcie „piaskownicę” czy „GDZIE JESTEŚ?”, które są chyba najbardziej refleksyjnymi i smutnymi numerami na płycie. Te cztery utwory prezentują różne stany emocjonalne, tematy czy techniki, ale jednak mają wspólne mianowniki, czyli syntezatory (jak nie przymierzając w Cyberpunku), przestrzenie i głos Bambi, która buduje cały świat i historię.

Ewidentnym minusem, który niemożebnie mnie wkurwia, są featuringi niszczące imersję świata przedstawionego. Zarówno Guzior, suuumoo, jak i Quebonafide są odwrotnością powiedzenia „jak ryba w wodzie”. To jest tak, jakby wziąć dresika, wstawić go na bal, kazać tańczyć poloneza, a on — pomimo szczerych prób wczucia się — i tak zrobi swoje. Efekt nie jest co prawda żałosny, ale też nie spełnia swojej roli, w wyniku czego jest po prostu cholernie średni i niepotrzebny. Guzior coś tam pitoli o sobie, brzmi jak starszy wujek, który „zara ci pokaże, jak to się ten rap robi”. Ani trochę nie czuć powiązania z głównym wątkiem fabularnym.

Suuumoo, jeśli nie wiecie, to po prostu dawno zapomniany projekt Kacperczyków, który jest nieco bardziej elektroniczny i niby-alternatywny. O ile wypadają lepiej niż Guzior, to i tak nie doganiają Bambi w jej indywidualnym pochodzie. Brzmi to jak infantylny alt-rap ze swoim do bólu przewidywalnym flow. Chodzi o to, że Bambi celuje w coś świeżego i — pomimo braku rewolucji — jednak ewidentnie szuka. Suuumoo natomiast stosują proste, oczywiste rozwiązania, które znamy od lat, przez co ciągną Bambi w dół.

O dziwo najlepszym featuringiem jest końcowy utwór „CYRK” z Bedoesem.

Co by o nim nie mówić, wpasował się idealnie jako postać drugoplanowa. Nie przeszkadza, nie wytrąca z imersji, jego obecność jest nienachalna, sama zwrotka naprawdę dobra, a rytmika melodyjna. Szkoda tylko, że musiał pozostawić po sobie niesmak takim skitem, który już jest memem, a zaraz będzie niezłą pastą.

Na „B” należy patrzeć z dwóch perspektyw. Jako album osadzony w kontekście muzycznej przeszłości Bambi — widząc, z jakiego miejsca wyszła i gdzie znajduje się dzisiaj — mamy ewidentnego pretendenta do polskiej płyty roku i w takim ujęciu dałbym jej 8,5/10. Natomiast jako album pozbawiony kontekstu, postawiony obok innych artystów, również zagranicznych, sprawia wrażenie dzieła po prostu dobrego, konkretnego i bezpiecznie poszukującego. Tutaj byłoby to raczej 7,5/10. Tak czy siak jestem cholernie ciekaw, jak jej historia dalej się potoczy. Wciąż stoję na stanowisku, że obserwujemy początek kariery potężnej artystki, która może dotknąć sufitu znajdującego się o wiele wyżej niż ten kraj.