Próbuje się wyleczyć z jednego koncertu [RELACJA]

2026-11-12 • Natalia Drymlak

Listopadowy wieczór w katowickim Rajzefiber wypełniła melancholia i klimatyczne granie. Poznajcie występ Jakuba Skorupy moimi oczami.

Śledząc scenę niezależną zdarzy się, że trafimy na muzyka, który przemówi do naszej duszy. Kogoś, kto swoją twórczością będzie umiał nas poruszyć w najmniej oczekiwanym dla nas momencie. Kilka lat temu czystym przypadkiem natknęłam się na twórczość artysty pochodzącego z Knurowa w internecie. Zostałam zauroczona od pierwszego przesłuchania wyjątkową wrażliwością i prostotą, jaka stała za tym. W końcu mówimy o mężczyźnie, który lubi występować w dresach i czapce z daszkiem, skrywając się przed światem zewnętrznym, pozwalając swojej muzyce wybrzmieć. Uwierzcie mi: tutaj jest przeogromny ładunek emocji, który potrafi zmieść z planszy nawet największych twardzieli.

Otwórzcie zeszyty i poznajcie chłopaka z Knurowa

Jakub ma na swoim koncie dwie płyty, które tytułem łatwo jest od siebie rozróżnić. Albumy są wydawane w koncepcji zeszytowej: mamy mocno nostalgiczny „Zeszyt Pierwszy” i melancholijno-romantyczny „Zeszyt Drugi”. Pierwsza płyta przepełniona jest nawiązaniami do Śląska, który również dla mnie jest bardzo bliski. Debiutancka płyta świetnie porusza przemyślenia, które może mieć młoda osoba, mająca trudność z odnalezieniem się w obecnych czasach. „Zeszyt Drugi” skupia się na temacie miłości w różnych kontekstach: trochę nostalgicznie oraz trochę marzycielsko. Muzyka tworzona przez Jakuba to połączenie gitarowego grania z rapowo-śpiewanymi tekstami, przynoszące mi na myśl poezję śpiewaną. Artysta działa z zespołem samodzielnie, organizując wszystko na własną rękę.

Czuje się źle i robię to dobrze

Niewielki katowicki Rajzefiber wypełniał się melomanami. Chwilę po 19 zgasły światła na sali, skupiając uwagę wszystkich na subtelnie rozświetloną scenę. Pierwsze dźwięki wybrzmiały ze sceny, rozpoczynając wieczór klimatyczne „Zapominam się”. Zespół towarzyszący Skorupie stopniowo dołączał się do grania, tworząc harmonijne brzmienie. Setlista stworzona na nową trasę powstała we współpracy z fanami, którzy w wakacje otrzymali ankietę z pytaniem, jakie utwory chcą usłyszeć. Słuchacze otrzymali wyselekcjonowane utwory z obu płyt.

Zaskakująca była obecność ekranu i animacji, które towarzyszyły w tle każdemu utworowi: dodawały one większego klimatu. Utrzymane efekty w czerni i bieli, często nawiązujące stylistyką do czegoś, co mogłoby zostać stworzone w latach 90 pixel artem. Idealnie komponowały się w jedną, spójną całość. Ekran był również pomocny dla osób, które chciały pośpiewać z Jakubem ale nie znały idealnie tekstów. Oczywiście to nie były jedynie niespodzianki, jakie muzycy przygotowali dla fanów. Mogliśmy usłyszeć całkowicie nowe, niewydane jeszcze utwory, które wypełnią przestrzeń nowej płyty. Utrzymane mocno w Skorupowym stylu ale i różnorodne swoim brzmieniem. Nie chcę zdradzić zbyt wiele więc powiem tylko tyle: jest na co czekać.

Przerwy między utworami co jakiś czas były ubarwiane wypowiedziami od wokalisty. Przedstawiony został cały zespół, będący na scenie oraz osoby pracujące nad całym wieczorem oraz mogliśmy usłyszeć ciepłe słowa skierowane w publikę. Nie brakowało wzruszeń spowodowanych entuzjastycznymi reakcjami obecnych, czy wspólnym śpiewaniem „Pamiętnika z okresu dojrzewania”. Mimo zabawniejszych przerw cały anturaż został niezachwiany, tworząc bardzo klimatyczny i intymny wieczór. Na bisie mogliśmy usłyszeć jeszcze bardziej akustyczną wersję „Drogowskazów” czy energiczne „Składam się”, które porwało ludzi do skakania i podniesienia palca w górę.

Znikam pod kołdrą żeby zrozumieć świat

To nie był mój pierwszy koncert Jakuba Skorupy w moim koncertowym doświadczeniu. Lubię śmiać się z przyjaciółmi, że nie ma jesieni bez trasy muzyka. Dlaczego? Dla mnie jest to obowiązkowy punkt każdej jesieni koncertowej. Jestem zdania, że warto chociaż raz wybrać się na koncert tego charyzmatycznego artysty. Chemia między muzykami wylewa się z każdych stron, dostarczając fanom świetnie zagrane numery. Na scenie tworzy się wyjątkowy, intymny klimat, który w połączeniu z emocjonalnymi numerami tworzy obraz autentycznych emocji, które czuje się w całym ciele. Trudno nie uronić łez, chłonąc w pełni to, co dzieje się przez tę ponad godzinę występu. A poza sceną poznacie bardzo serdecznych, przyjaznych ludzi, którzy kochają to co robią i chcą dzielić się swoją pasją z innymi.


P.S Relacja pierwotnie miała pojawić się z koncertu w Krakowie, który z powodu żałoby spowodowanej strzelaniną na Rynku zostanie przeniesiony na wiosnę 2027 roku. Dzięki bliskiej przyjaciółce (dziękuję z całego serca!) miałam okazję wybrać się na koncert w Katowicach.