Premierowy seans „S01” SOLI

2026-11-11 • Natalia Drymlak

SÓL otwiera przed słuchaczami pierwszy rozdział swojej kariery. Debiutancka EP’ka to seans obifty w połączenie mrocznej, alternatywnej muzyki z napotkanymi inspiracjami.

Duet z Krakowa lubi łączyć poetyckie melodie z nutą jazzu, R&B i rapem, tworząc z tej mieszanki intrygującą stylistykę. Magda i Maciej jako SÓL tworzą od 2025 roku, trzymając się formatu DIY na nagraniach jak i na koncertach. Słuchacze mieli okazję zobaczyć ich między innymi na Songbirds Showcase, Go On Stage Festival, SHAU Fest czy Heavy Pop Fest.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością miało miejsce na Heavy Pop Fest, gdzie zostałam kompletnie zauroczona. Klimatyczne utwory, świetne umiejętności muzyków oraz umiejętność przelania wszystkich emocji w muzykę, która na żywo wybrzmiewa nieszablonowo. Muzyczne połączenie tak wielu gatunków sprawia, że trudno zapomnieć o utworach autorstwa tej sympatycznej dwójki. Z wielką niecierpliwością wyczekiwałam premiery debiutanckiej EP’ki, która zaprezentowałaby muzyczny wachlarz duetu.

Ciemny pierwszy sezon

„S01” otwiera muzyczne drzwi mrocznym „PRAWEM OGNIA”. Głębokie bity dodające tajemniczości są przełamywane melodyjnym wokalem z jazzowym sznytem. Atmosfera gęstnieje przy refrenie, ciekawie obrazując słuchaczowi szalejący ogień w scenerii piosenki. Przywołuje na myśl widok lasu, który spala się na naszych oczach, symbolizując walkę z wewnętrznymi emocjami. Jedna strona – bardziej stabilna i trzeźwo myśląca a druga – mocno uczuciowa, sentymentalna.

Z symbolicznego lasu wyłania się „ZAĆMIENIE” zaskakujące od pierwszych sekund. W piosenkę wprowadza nas rapujący Maciej, dzielący się z nami obawą o swoje drugie, mroczne oblicze. Oblicze pełne zwątpienia, ślepo biegnąca aby tylko osiągnąć cel. Utwór szalenie wije się z każdą sekundą, prezentując nam wariację elektroniczną z akompaniamentem perkusji i charakternej opowieści. Cieszy mnie bardzo, że dostajemy więcej Maćka na wokalu, bo świetnie rapuje, bezproblemowo wpadając w rytm utworu. Śpiewany refren przez wokalistkę skojarzył mi się z światełkiem nadziei dla osoby, która mogła zostać oślepiona i zabłądzić. Zabieg ten ukazuje umiejętności duetu, tworząc harmonię między skrajnymi stylami.

Dalej mamy jeden z moich ulubionych utworów, który już jakiś czas śmiga na serwisach streamingowych. Kiedy ktoś pytał mnie, w jakim stylu grają SÓL to zawsze wysyłałam ten utwór. „SINIAKI” w perspektywie EP’ki jest chwilą wytchnienia (spokojnie, nie ma tu nudy). Klimatyczne klawisze w połączeniu z głębokim bitem kreują realistyczne spojrzenie na relację, która była trucizną. Wokal pokazuje nam skutki szkodliwej dla nas znajomości, która była hipnotyzująca na początku. Mocno wyczuwalne zwątpienie i lęk przez cały utwór ubarwiają ten mroczny krajobraz, idealnie wpasowując się w poprzednie dwa numery.

Druga połowa pełna nadziei

Lubię ten krążek dzielić sobie na pół. Pierwsza połowa mocno mroczna i klimatyczna. A jak wypada druga? Nostalgiczne „OSLO” (o którym już pisałam jakiś czas temu) to powolniejszy utwór, przepełniony tęsknotą za tym, co nam znane. W porównaniu do tego, co mieliśmy okazję słyszeć dotychczasowo wszechobecny mrok znika, skupiając się na czymś mocno przyziemnym. Konkretna ballada, która potrafi pokazać momentami pazura pod koniec.

SÓL zabiera nas w podróż… tramwajem. „NIE ZAWRACAJ” to rytmiczna wyprawa przez relacje. Przy pierwszym przesłuchaniu jakoś przypomniał mi się klimat utworów z wczesnych lat 2000. Połączenie „lżejszej” brzmieniem ballady z groovem hip-hopowym i melancholijnym tekstem skojarzyło mi się z czymś, co mogło powstać z inspiracji starymi hitami. Wewnętrznie widzę obraz młodszej siebie, która miałaby ten numer na MP3 i słuchałaby go, wpatrując się w tętniące życiem miasto zza okna tramwajowego. Cieszę się, że numer ten pozwolił mi wrócić do takiego wspomnienia.

Mocno jazzowe zwieńczenie albumu w postaci „WARKOCZY” to muzyczna melorecytacja, podsumowująca wszystko to, co działo się przez ostatnie pięć utworów. Trochę zmienia on postrzeganie całości: ukazuje nam samoświadomość muzyków, że wszystkie historie muzyczne mogą być częścią spektaklu. Od razu na myśl przyszły mi płyty „Latarnie Wszędzie Dawno Zgasły” Taco, czy musicalowe „Północ Południe” Quebo. Klimatyczny, fortepianowy początek przeradza się jazzowo-rapową fuzję, rozliczając przedstawiane postacie z tego, co działo się przez pozostałe utwory. Lekko musicalowy, mocno ukazujący, że duet nie boi się czerpać garściami z różnych muzycznych stron.

To już wszystko na dzisiaj

Kurtyna opadła, muzycy kłaniają się i schodzą ze sceny. Jakie wrażenia? Bardzo podoba mi się, że album całością jest przemyślanym konceptem, który zaskakuje słuchacza dopiero pod sam koniec. „S01” nazwą skojarzył mi się trochę z pomysłem zastosowanym u Jakuba Skorupy, który albumy nazywa „Zeszytami”, starając się spiąć wszystko w jeden, większy koncept. Brzmieniowo album mocno przypomina to, co można napotkać na ich koncertach. Wybrzmiewa tu surowość, zdominowana dobrym storytellingiem. Ciężko tu wybrać ulubiony numer bo wszystkie są świetne! Dostajemy sześć bardzo solidnych utworów, które otrzymują szerszy kontekst przy słuchaniu całej EP’ki. Magda i Maciek wchodzą na scene muzyczną pewni tego, co tworzą i mając spory arsenał talentu, który z każdą kolejną publikacją będzie się rozwijał jeszcze mocniej. Będąc na widowni chętnie podaruje im owacje na stojąco – w pełni zasłużone.

Premiera „S01” zaplanowana jest na 13 listopada. Tutaj możecie znaleźć presave. Dzień wcześniej (12.11) zapraszamy na release party w Pięknym Psie! Kakofonia.art jest patronatem medialnym premiery EP’ki na żywo. Więcej informacji znajdziecie tutaj.